Maar ook al hangen hun roze tongetjes inmiddels op half zeven: een wandelingetje, dat lukt wel, daar zijn ze immer voor 'in'. Plotseling zijn ze de warmte vergeten en stuiven over de stoffige bosweg.
Niet voor lang, want na een kilometer is het tempo d'ruit en sukkelen ze achter ons aan. Afkoeling willen ze! Welnu, geen probleem! Bij een fris kabbelend beekje zet Cas hen in het water. Normaliter waren ze weggerend maar nu laten onze blafjes de koelte van het water zich heerlijk welgevallen. Na het bad zijn ze helemaal herboren. Luidkeels klinkt het door de natuur: "Hier komen Àhkkà en Matsi..."
